ความประทับใจของศิษย์เก่าอัมพรไพศาล ในงานคืนสู่เหย้าปี 61  คุณน้อย ( คุณเยาวเรศ โกศลดลดิจ )

ความประทับใจของศิษย์เก่าอัมพรไพศาล ในงานคืนสู่เหย้าปี 61
คุณน้อย ( คุณเยาวเรศ โกศลดลดิจ )

 

เมื่อวานมีกิจกรรมประทับใจ 2 กิจกรรม
ช่วงเช้างานคืนสู่เหย้าชาวอัมพรไพศาล ประทับใจและสนุก เสียดายที่ต้องรีบกลับเพราะมีคอนเสิร์ตเบิร์ดช่วงบ่าย 
ในงานคืนสู่เหย้าดีใจมากที่ได้กราบคารวะอาจารย์อาวุโส อายุ 85-95 ปี สัญญากับตัวเองว่าถ้าไม่ติดภาระกิจสำคัญจะพยายามไปร่วมงานทุกครั้งเพราะแต่ละครั้งอาจารย์ที่สามารถมาร่วมงานได้จำนวนลดลงเรื่อยๆ ช่วงที่สร้างความประทับใจให้ชาวอัมพรฯทุกคนคือ..คณะจัดงานนำคลิปวิดีโอ “ท่านผู้หญิงยศวดี อัมพรไพศาล” ซึ่งพวกเราสมัยเป็นนักเรียนจะเรียกท่านว่า อาจารย์ใหญ่ ท่านเป็นผู้ก่อตั้งร.ร. ในคลิปท่านเล่าประวัติของท่าน ประวัติการก่อตั้งร.ร.ซึ่งพวกเราทราบกันดีอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้พวกเราบางคนถึงกับน้ำตาซึมก็คือระลึกถึงสมัยที่เรียนอยู่ หลังเคารพธงชาติทุกวัน จะได้ฟังเสียงจริงตัวจริงของท่าน ท่านจะอบรมสั่งสอน ปลูกฝังสิ่งดีงามมากมายให้นกเรียน สามารถนำมาใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย
“ขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด อดทน” คือคติประจำใจของท่าน และมอบให้เป็นสมบัติล้ำค่าแก่ชาวอัมพรฯทุกคน น้อยได้นำมาใช้ตลอดมาโดยเฉพาะในการทำงานที่กฟผ.จนเกษียณอายุงาน สำหรับความขยันของท่านทุกคนทราบดีบางวัน ท่านจะเดินขึ้นไปตรวจห้องเรียนทุกตึกทุกห้องทุกเวลาที่ท่านอยากทำโดยไม่แจ้งล่วงหน้า
น้อยได้ศึกษาที่ร.ร.อัมพรฯในชั้นอุดมศึกษา แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่สำหรับน้อยเป็นความทรงจำที่ดีมากๆ น้อยได้พบกับอาจารย์ใหญ่ คณะอาจารย์ทั้งประจำและพิเศษที่เป็นอาจารย์ด้วยจิต วิญญาณ นอกจากจะเข้มงวดเรื่องระเบียบวินัยแล้วยังเข้มข้นเรื่องวิชาการ ทุกท่านมุ่งมั่นให้นักเรียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐได้มากที่สุด ในสมัยนั้นมหาวิทยาลัยเอกชนมีน้อย จำได้ว่าร.ร.จะเก็บสถิตินักเรียนที่สอบติดมหาวิทยาลัยของรัฐ และเชิญรุ่นพี่เหล่านั้นมาเล่าประสบการณ์ต่างๆให้น้องๆฟังเพื่อให้เกิดเเรงบันดาลใจ น้อยก็คือหนึ่งในนั้น
ในรั้วอัมพรไพศาลน้อยได้คุณพ่อบุญธรรมมาหนึ่งท่าน คืออาจารย์พโยม วานิชผล ท่านสอนคณิตศาสตร์ ปัจจุบันท่านเสียชีวิตแล้ว (น้ำตาซึมอีกละ)ท่านรักและเมตตาน้อยมาก ติวคณิตศาสตร์ พาไปเรียนกวดวิชาอื่นๆที่ร.ร.กวดวิชาสมถวิล ราชดำริ เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่คิดสตางค์แม้แต่บาทเดียวในที่สุดก็ส่งน้อยถึงฝั่งจริงๆ น้อยเคยถามท่านว่าทำไมถึงรักและเมตตาน้อย ท่านบอกว่าท่านสงสารและเห็นความมีมานะของน้อยที่ต้องเดินขึ้นบันไดไปห้องเรียน ซึ่งช่วงปีแรกน้อยต้องใส่รองเท้าเหล็กยาวถึงโคนขาเพื่อประคองขาหลังการผ่าตัดแต่ไม่หยุดเรียน นึกถึงครั้งใดซาบซึ้งใจยิ่งนัก และอดเสียใจไม่ได้ที่ทั้งคุณพ่อจริงและคุณพ่อบุญธรรมไม่มีโอกาสเห็นน้อยก้าวหน้าอย่างมั่นคงในการทำงานที่กฟผ.
และต้องขอขอบคุณมากๆกับ “พี่ลักษณ์”(เยาวลักษณ์)พี่สาวแท้ๆของน้อยที่แบกกระเป๋านักเรียนส่งน้องถึงห้องเรียนทั้งเช้าเย็นทุกวันจนพี่ลักษณ์จบจากอัมพรฯก่อนน้อย1ปี
และสุดท้ายที่น้อยขอบอกคือน้อยมีเพื่อนที่อัมพรไพศาลไม่มากแต่พวกเรารักกัน จริงใจต่อกันจนถึงทุกวันนี้และตลอดไป
**ยาวหน่อยแต่อยากเล่าค่ะ**